Η Τελευταία απόστροφος του Μάριου Λεβέντη και η ένταση της ψυχής | της Αλεξάνδρας Πιπλικάτση

Η «Τελευταία απόστροφος» είναι ένας θεατρικός μονόλογος. Μια γυναίκα απλώνεται και πιάνει όλη τη σκηνή. Ξεχειλίζει μέσα από τα σκηνικά. Μιλάει για όλα και δε μιλάει μόνη της. Η εσωτερική βάσανος βγαίνει στην επιφάνεια και τελικά δεν αφορά μόνο αυτήν. Μιλάει σε μένα, σε σένα, σε όλους. Μιλάει για μένα, για σένα, για όλους. Για αυτά που φύγανε, για αυτά που δεν ήρθαν ακόμη, γι’ αυτά που δε θα έρθουν ίσως ποτέ. Με τη βαλίτσα στο χέρι εξιστορεί το ταξίδι της ζωής. Την ουσία του. Θα μπορούσε να ήταν το ταξίδι του καθενός μας.



Η «Τελευταία παράγραφος» είναι η μάχη με τον χρόνο. Ο αφηγηματικός χρόνος ορίζεται παραμονή Πρωτοχρονιάς. Αριστοτεχνικά. Είναι η στιγμή του απολογισμού. Της θλίψης για όλα τα χαμένα, μα και η στιγμή μιας νέας εκκίνησης. Μιας ελπίδας για αλλαγή. Μιας ελπίδας για δεύτερη ευκαιρία. Ανάμεσα στη λύπη και στην προσμονή παλεύει η ηρωίδα, παλεύει ο άνθρωπος, με τον πανδαμάτορα χρόνο. Είναι η στιγμή της συνειδητοποίησης.

Η «Τελευταία απόστροφος» είναι η μάχη με τη μοναξιά. Στις μεγάλες γιορτές αυτή έρχεται μεγαλύτερη. Ξεδιπλώνεται και πιάνει κάθε κύτταρο του σώματος και της ψυχής. Σχεδόν ακούμε τη βουή του κόσμου που τρέχει να προετοιμαστεί για την αλλαγή του χρόνου, τρέχει να συναντήσει άλλους ανθρώπους, να γιορτάσει μαζί με αυτούς, να μην είναι μόνος. Η ηρωίδα τρέχει κι αυτή. Τρέχει να προετοιμαστεί για τη στιγμή που θα συναντήσει τη μοναξιά της.
Η «Τελευταία απόστροφος» είναι η μάχη με το ανεκπλήρωτο, το ανολοκλήρωτο. Μας λέει για τον έρωτα και την αγάπη. Είναι αυτά που θα μπορούσαν να γεμίσουν τη βαλίτσα μας στο ταξίδι της ζωής. Είναι τα γενναία στηρίγματα. Είναι αυτά που αν τα έχεις μπορείς. Αν, όχι, βυθίζεσαι. Βουλιάζεις, όπως η ηρωίδα.

Η «Τελευταία απόστροφος» είναι η μάχη με τον εαυτό. Η μεγαλύτερη αναμέτρηση. Σφυγμομετρείς. Αντέχεις κι άλλο ή δεν αντέχεις. Είναι εν τέλει η ένταση της ψυχής. Η ψυχή απλώνεται και πιάνει όλη τη σκηνή. Ένας μονόλογος που στοχεύει κατευθείαν εκεί. Ο Μάριος Λεβέντης, ο συγγραφέας του, έχει καταφέρει να μας μεταφέρει όλα αυτά με τρόπο αριστοτεχνικό. Η μάχη της ζωής απλώνεται μπροστά μας.
Α.Π. 18/01/2018


Μάριος Λεβέντης: «Δεν μπορούμε να υμνούμε ένα παρελθόν χωρίς την πιθανότητα του μέλλοντος»

(για ανάγνωση κλικ στον τίτλο)
Απόσπασμα:
*
Β.Π.: Πόσο πρωτότυπος μπορεί να είναι ένας συγγραφέας σήμερα;

Μ.Λ.: Εδώ υπάρχει ηλεκτρισμός. Σήμερα όλοι οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη από εγγυήσεις. Μ' αυτό ταυτίζεται και η τέχνη. Εξαρτάται από τον στόχο μας να δικαιώσουμε το κοινό, αλλά και την προσπάθεια μας. Είναι πολύ δύσκολο το πρωτότυπο στον καιρό της «φωτοτυπίας» και της «σάρωσης». Ενώ μας πατρονάρει διαρκώς μια θεωρητική εξέλιξη. Υπάρχει πολλή σιλικόνη η οποία μπορεί να περνάει, αλλά στην ουσία του παραμορφώνει. Η ασυναρτησία και το πείραμα πια, σημειώνουν θρίαμβο. Αυτό δεν μπορεί να είναι πρωτότυπο, είναι απλώς άτεχνο, βιαστικό. Πρωτότυπος είναι ίσως όποιος βγαίνει στην αρένα του αυθεντικού, χωρίς να ξέρει αν θα ζήσει.

Τελευταία απόστροφος: Με ιδιαίτερη αίσθηση στο Ηράκλειο



Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε το θεατρικό έργο του Μάριου Λεβέντη «Τελευταία απόστροφος», το βράδυ της Τετάρτης 22ης Νοεμβρίου 2017 στο ζεστό και γλυκό Πολύκεντρο Νεολαίας  που υποδέχτηκε τον Μάριο για 3η συνεχή χρονιά. Πλήθος κόσμου που έσπευσε  να τον παρακολουθήσει, συγκινήθηκε, απόρησε και  τον καταχειροκρότησε. Δίνοντας στο τέλος, σφιχτά το χέρι του να εύχεται καλή συνέχεια στη πορεία του.

































Μαζί του επάξια ο φιλόλογος Κώστας Κωνσταντίνου που σχολίασε και μαρτύρησε εύστοχα, απ’ την κλειδαρότρυπα τη ροή του έργου και ο μουσικός Μιχάλης Λαμπράκης που με το σαξόφωνο του, κυριολεκτικά απογείωσε την σκηνική πράξη του συγγραφέα.


*Φωτογραφικό υλικό από το προσωπικό αρχείο του συγγραφέα*

Η Τελευταία απόστροφος του Μάριου Λεβέντη και η ένταση της ψυχής | της Αλεξάνδρας Πιπλικάτση

Η «Τελευταία απόστροφος» είναι ένας θεατρικός μονόλογος. Μια γυναίκα απλώνεται και πιάνει όλη τη σκηνή. Ξεχειλίζει μέσα από τα σκηνικά. Μι...