4/10/17

Μια πληθωρική "Τελευταία απόστροφος"


Του Κώστα Θερμογιάννη

Το βιβλίο «ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΠΟΣΤΡΟΦΟΣ» του Μάριου Λεβέντη, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗ, είναι ένα μικρό θεατρικό έργο με μια πρωταγωνίστρια να γεμίζει πληθωρικά τη σκηνή με το βάθος των σκέψεων και των προβληματισμών που αναδεικνύονται μέσα από το κείμενο. Μικρό έργο σε έκταση, μεγάλο όμως σε έκφραση και νοήματα!
Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, η Μαργαρίτα, πρώην υπάλληλος ταξιδιωτικού γραφείου με ταξιδιάρα ψυχή, όπως ο συγγραφέας αναφέρει στην αρχή του βιβλίου, κάπου στην Αθήνα, περιμένει την παρέα της για να γιορτάσει τον ερχομό της νέας χρονιάς. Έχει κάνει τις ετοιμασίες και περιμένει. Η αναμονή της όμως είναι μάταια γιατί μένει μόνη, δίνοντάς της την ευκαιρία να αρχίσει, μέσα από την αναπόληση, την κριτική μα κυρίως την αυτοκριτική και πολλές φορές τον αυτοσαρκασμό να περιγράφει τη ζωή της και τα περασμένα. Λάθη, αδυναμίες, ανασφάλειες, καλές αλλά κι άσχημες στιγμές θα περάσουν μέσα από το λογισμό της πρωταγωνίστριας και θα βγουν από μέσα της με λαχτάρα αναζητώντας την αυτό-λύτρωση. Μια εξομολόγηση εκ βαθέων σε μια συναισθηματικά φορτισμένη χρονική στιγμή, πάνω στο τελείωμα του παλιού χρόνου και τις απαρχές του καινούριου. Πάνω στη σκηνή μόνο η Μαργαρίτα και πάντα παρούσα μια βαλίτσα, τρανή υπενθύμιση της ανθρώπινης ανάγκης για αλλαγή, για εξιλέωση, για την αναζήτηση ενός καλύτερου αύριο!
Ο Μάριος Λεβέντης γράφει εκπληκτικά! Αφήνει την πένα του να προσωποποιήσει τα άψυχα αντικείμενα και να τους δώσει ζωή κι ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Μπαίνει στον ψυχισμό του σύγχρονου ανθρώπου με τρόπο εντελώς αβίαστο και (προσπαθώντας ίσως να καταγγείλει τα κακώς κείμενα της συνήθειας και του συμβιβασμού) φέρνει τον αναγνώστη του, ενδεχομένως και τον θεατή αν δούμε το έργο επί σκηνής, μπροστά στις ευθύνες του και μπροστά στον εαυτό του. Τον κάνει δικαστή μα και δικαζόμενο ταυτόχρονα. Μέσα στην όποια αλληγορία του έργου, η λογοτεχνικά άρτια έκφραση δίνει μεγάλη ώθηση στις σκέψεις του και δια της πρωταγωνίστριας φανερώνει έναν φιλοσοφικά δομημένο τρόπο σκέψης.

Η «Τελευταία απόστροφος» είναι ένα από τα βιβλία εκείνα που ο σοβαρός αναγνώστης θα πρέπει ίσως να μελετήσει ενδελεχώς και να έχει στη βιβλιοθήκη του. Η πολύ προσεγμένη έκδοση από τις Εκδόσεις Γαβριηλίδη σε συνδυασμό με τη μεγάλη δύναμη του κειμένου έχουν δώσει ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα. Είναι μεγάλη η περιέργειά μας να διαβάσουμε το επόμενο έργο του Μάριου Λεβέντη γιατί τούτο που έχουμε σήμερα στα χέρια μας, από έναν άνθρωπο που είναι μόλις είκοσι χρονών, μας γέμισε ελπίδα για το μέλλον. Κυριολεκτικά!

Πρώτη μετάδοση: @tovivlio.net
Αναδημοσίευση: @koitamagazine.gr

12/7/17

Ο Μάριος Λεβέντης εξομολογείται στο koitamagazine.gr: «Ελπίζω ξανά στην αθωότητα των καιρών μας»


Ένας νέος και φιλόδοξος ποιητής  εξομολογείται... 

Είναι νέος ηλικιακά, γεμάτος όνειρα κι αγάπη για την τέχνη του. Πλάθει λέξεις, στίχους και γίνεται βιωματικός μέσα από τις εμπειρίες και τα γεγονότα. Ο Μάριος Λεβέντης γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης το 1997. Σπουδάζει στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει εκδώσει το θεατρικό έργο«Μωβ με γκρι» (Διάνυσμα 2015) και την ποιητική συλλογή «Η δεύτερη άνοιξη» (Γαβριηλίδης 2016). Στήλες πολιτισμού και δημοσιογραφίας φιλοξένησαν δοκίμια της φιλοσοφικής και πολιτικής γραφής του. Επίσης έχει συμπεριληφθεί σε ποιητικές ανθολογίες.

Με αφορμή το νέο του θεατρικό έργο με τον τίτλο ''ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΠΟΣΤΡΟΦΟΣ'' ο Μάριος μιλάει στο περιοδικό με όλη του την καλή διάθεση και μοιράζεται μαζί μας σκέψεις για την τέχνη αλλά και την Ελλάδα της κρίσης. 



Πες μας λίγα λόγια για εσένα, σαν να συστήνεσαι στο αναγνωστικό κοινό.

Προτιμώ να συστήνομαι  μέσα από το έργο μου.  Εκεί είναι η ταυτότητά μου. Γιατί μόνον εκεί εκτίθεμαι τόσο βαθιά και είμαι έτοιμος να κριθώ, να διορθωθώ, να αναθεωρήσω. Η κάθε μου αλήθεια έρχεται σε μετωπική με τον χρόνο της. Πίσω από τις λέξεις έχω διασκορπίσει κάθε μου στοιχείο. Οι αναγνώστες που με διαβάζουν, έχουν το δικαίωμα να μιλήσουν για μένα. «Η τελευταία απόστροφος» πιστεύω, πως είναι η ωριμότερη σύσταση (μέχρι τώρα τουλάχιστον) που έχω κάνει με το αναγνωστικό κοινό.

Ποιο το έναυσμα που σε ώθησε να εκφραστείς μέσω της συγγραφής;

Αυτό δεν το έχω ανακαλύψει ακόμη. Απολαμβάνω να μοιράζομαι με τον συνάνθρωπό μου. Από την άλλη η ύπαρξη μου στο κόσμο, είναι από μόνη της μια ώθηση, είναι τρόπος ζωής να αντέξεις την ίδια τη ζωή. Να γελάσεις και να κλάψεις μαζί της, να ζήσεις την απώλεια, αλλά και την γέννηση μιας καινούργιας μέρας. Κάθε καινούργιας μέρας.

Γιατί συγκεκριμένα γράφεις ποίηση και θέατρο; Τι είναι αυτό που βρίσκεις εκεί ενδιαφέρον;

Η ποίηση είναι μεταφορά. Μεταφορά σ’ ότι πιο αληθινό κατοικεί και αναπνέει μέσα μας. Είναι ένας άλλος κόσμος που έχει την διάθεση να μας καταλάβει και να μας παρηγορήσει. Είναι η «συμφωνία» ενός ονείρου, ενός βιώματος, να μοιράζεται στα δύο. Παρότι είναι το πιο περιφρονημένο είδος γραφής, αποτελεί το πιο δυνατό σημείο αναφοράς για τον πολιτισμό μας. Αποδεδειγμένα. Η ποίηση είναι το δίκιο μας, που αρχίζει και τελειώνει με τον άνθρωπο. Το θέατρο με μεγάλωσε, με διαμόρφωσε,  με στιγμάτισε. Όλη η ζωή μου είναι συνδεδεμένη με το θέατρο. Είναι γεμάτο από αντιθέσεις, που εκφράζουν το ανθρώπινο πάθος. Είναι ίσως η μόνη τέχνη που ενδιαφέρεται τόσο πολύ για τον άνθρωπο και διαπλάθεται από αυτόν. Προσαρμόζεται ιδανικά για τον ίδιο και την κοινωνία του, στην εκάστοτε εποχή. Το θέατρο είναι η ζωή σε χρόνο ενεστώτα. Ότι συμβαίνει, συμβαίνει τώρα. δεν αναβάλλεται, αλλά αντιμετωπίζεται. Είναι μάθημα ζωής και αντίστασης, επομένως πολιτικής πράξης.

Θα ήθελα να μου πεις λίγα λόγια για το νέο σου θεατρικό έργο που φέρει τον τίτλο “ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΠΟΣΤΡΟΦΟΣ”


Κάνω το θέατρο που ονειρευόμουν. Λόγιο Θέατρο. Ένα είδος σε μια διαρκή αυτοκριτική, αυτογνωσία που γεννά την ειλικρίνεια. Για αυτό και το έργο μιλάει για την ανάληψη της ευθύνης. Αν έστω ένας σήμερα αναλάβει την ευθύνη των πράξεών του, φτάσει στην αποδοχή τους, και ξοφλήσει την υποχρέωση που διαρκώς εκκρεμεί, έχουμε κιόλας αλλάξει σελίδα. Υπάρχει όμως, ένα  τεράστιο έλλειμμα παιδείας, που δε θυσιάζει με τίποτα τον εγωισμό του.  Και προχωράει με το αίτιο ότι φταίνε μονίμως οι άλλοι. «Φταίμε κι εμείς» Αυτή η φράση κάνει το έργο εξαιρετικά πολιτικό. Είναι ένα έργο που φωνάζει «ΤΩΡΑ» πιο επίμονα από ποτέ.  Ένα έργο που εκφράζει πάρα πολύ έντονα την τραυματισμένη- αβέβαιη εποχή μας. Μια ανοιχτή πληγή που αιμορραγεί. Αφορά στον μετέωρο σύγχρονο άνθρωπο. Μέσα από ένα απρόοπτο γεγονός, έρχεται η οριστική ρήξη. Ο σημερινός άνθρωπος έχει την ανάγκη, να νιώσει ότι δεν είναι μόνος. Το έργο αποτελεί μια μέθοδο δραπέτευσης, από κάθε του αδιέξοδο, του δίνει ένα χέρι να κρατηθεί. Όλα αυτά μέσα από υπέροχες εικόνες, αυτοσαρκασμό, έρωτα, ελπίδα και πολύ χιούμορ, με φόντο την σημερινή Αθήνα. Το αίνιγμα του τίτλου θα το λύσετε εσείς!

Τι σημαίνει για εσένα τον ίδιο το θέατρο και ποια θεωρείς ότι είναι η δυναμική που αυτό έχει στην Ελλάδα του 2017;

Για μένα το θέατρο, χτίζει πορείες, ενώνει μιλιές, προκαλώντας μια οχλαγωγία που δεν είναι παρά, η ανησυχία μας για ζωή! Όταν αναφέρομαι στο θέατρο, είναι σα να  τρέχω ανέμελο παιδί, πάνω σ’ ένα σανιδένιο ξύλο, βλέποντας τα δικά μου όρια, χαζεύοντας πως προσπαθούν τα μπουλούκια των ανθρώπων να επικοινωνήσουν. Να συμπορευτούν με το γέλιο τους, με το δάκρυ, την ακρότητα ή τον σπαραγμό τους. Είναι η προσπάθεια μου να επικοινωνήσω, να αντιληφθώ. Είναι η επίγνωση για τα όρια μου. Τις μεγαλύτερες προσωπικές διαδηλώσεις τις πραγματοποιώ στην πλατεία του θεάτρου. Δεν θυμάμαι ποτέ να με απασχόλησε,  ένα παραμύθι με ουρανό ή δράκο. Όλοι οι ήρωες μου ήταν και είναι στο θέατρο: Οι άνθρωποι που πάσχουν, που δικαιώνονται και λυτρώνονται. Εμείς. Το θέατρο στην Ελλάδα του 2017, είναι ένα συλλαλητήριο πληγωμένων και αδικημένων ανθρώπων. Μαζεύονται όλοι μαζί, κάθονται ο ένας δίπλα στον άλλο και περιμένουν ν’ ακούσουν μια ιστορία. Δεν είναι δυνατό, να μην επηρεαστούμε από την πραγματικότητα. Πρέπει να την αντιμετωπίσουμε. Έχουμε την δυνατότητα να την λειαίνουμε. Χαίρομαι όμως που ο κόσμος έχει πραγματοποιήσει μια σημαντική επιστροφή στα απλά πράγματα. Ελπίζω σ’ αυτή την επιστροφή. Ελπίζω ξανά στην αθωότητα των καιρών μας. Πάντα η δυναμική του θεάτρου είναι υπέρ μας. Όσο ωμή κι αν είναι πραγματικότητα, παίζουμε κρυφτό με την πρόφαση, ότι πρόκειται για παράσταση, ενώ συχνά καθρεπτίζει την ζωή μας. Αυτό μας ανακουφίζει.

Πως μπορεί να εξελιχθεί το θέατρο μέσα από την ανασφάλεια της εποχής και την ανθρώπινη αυτή αδυναμία που κυριαρχεί σχεδόν παντού;

Μα το θέατρο μπορεί να εξελιχθεί, μόνο μέσα από την ανασφάλεια της κάθε εποχής και τον βαθμό της ανθρώπινης αδυναμίας. Πάντα πίστευα ότι το θέατρο και η τέχνη γενικότερα, πρέπει να συμπάσχει με το κοινό του, να το συντροφεύει. Να επενδύει στην μνήμη και στις αξίες του.



Παρ’ ότι είσαι πολύ νέος, η γραφή σου θα έλεγε κανείς πως είναι ώριμη και γεμάτη αλήθειες. Θωρείς τον εαυτό σου βιωματικό και τι αυτό που συχνά σε κάνει να εμπνέεσαι για να γράφεις;
Σας ευχαριστώ πολύ. Ας μη γελιόμαστε, όλα τα καθορίζει η βιωματική γνώση. Η ζωή είναι η πρώτη, που με σπρώχνει στο χαρτί. Τότε αναλαμβάνει η ψυχή. Νομίζω κανένας δημιουργός δεν δουλεύει μόνο με τη φαντασία, αφήνοντας απ’ έξω ολόκληρη τη ζωή του.

Ποιο μήνυμα θέλεις να περάσεις μέσα από τα γραπτά σου, στη νέα γενιά ανθρώπων αλλά και στην κοινωνία μας ευρύτερα;

Στην νέα γενιά και κατ’ επέκταση στην κοινωνία,  θέλω να περάσω αθόρυβα τον ρομαντισμό. Να διεκδικούν το δίκιο τους, να δέχονται το άδικο, όταν προκύπτει, να ερωτεύονται ζωντανά και δυνατά. Να μη τους τρομάζει ο έρωτας, είναι αποτέλεσμα ζωής. Και όσο μπορούν να προσπαθούν να δικαιολογούν τους άλλους. Η μνήμη θα μείνει μόνο. Τα νέα παιδιά, έχουν αντιστάσεις, πειραματίζονται, αντιδρούν, αλλά συνεχίζουν να ονειρεύονται, όσο κι αν τους προκαλεί το παρόν.

Αν σου έλεγα να δώσεις έναν τίτλο στην εποχή την οποία ζούμε ποιος θα ήταν αυτός και γιατί;

Ο τίτλος που θα έβαζα στην εποχή μας, με μεγάλα πελώρια γράμματα θα ήταν: «ΔΙΑΙΡΕΜΕΝΟΙ ΕΑΥΤΟΙ» Το γιατί υπονοείται νομίζω. Οι άνθρωποι δεν είναι πια «μαζί». Χωριστά ο καθένας κουβαλάει το φορτίο του, την τροφή του, για να την βγάλει την επόμενη μέρα και κλείνει την πόρτα του. Σωπαίνει. Βγάζει και τα κλειδιά απ’ έξω. Επιλέγει την μοναξιά του ή συμβιβάζεται σ’ αυτή, χωρίς να του προκαλείται ενδιαφέρον για τους «απέναντι». Και τελικά, όλοι έχουμε κουβέντα με τον εαυτό μας. Αυτό είναι ίσως το μόνο καλό, γι αυτό είμαστε και τόσο ανθεκτικοί, έστω κι αν γίνεται σε μια τέτοια συνθήκη. Θέλουμε τον χρόνο μας.


Παρ’ ότι  ζεις στην Κρήτη, πες μου τι σημαίνει η Αθήνα σαν πόλη για εσένα και πως βλέπεις τον εαυτό σου μέσα σε αυτή την πόλη τα επόμενα χρόνια;

Στην Κρήτη δεν θα είχα τις ευκαιρίες που έχω εδώ. Η Αθήνα για μένα έχει μια παιδικότητα. Την νοιάζομαι και την αγαπώ, σα να την ζω καθημερινά. Τα τελευταία χρόνια την απολαμβάνω συχνότερα, αφού εργάζομαι εδώ ( μέσω των βιβλίων μου) και σπουδάζω Θέατρο στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Λατρεύω να μαντεύω τις οδούς απ’ τα θέατρα της κάθε περιοχής κι όταν κολλάω στην κίνηση, σκαρώνω ποιήματα απ’ το γκρίζο της πόλης και τις ταλαιπωρημένες αφίσες των δρόμων. Ελπίζω κάποια στιγμή να καταφέρω,  να ζήσω μόνιμα και να ανακαλύψω κάθε γωνιά της.

Λογική ή συναίσθημα; Τι από τα δύο κυριαρχεί στη ζωή σου;
Μια φυσικά το δεύτερο! Τι να σου πει η ζωή με ορθές σκέψεις; Η  λογική έχει ρόλο μπαλαντέρ και ελέγχει το παιχνίδι, να κρατάει τις ισορροπίες.  Ό, τι και να λέμε εμείς, οι τελικές αποφάσεις είναι της καρδιάς.

Κλείνοντας κι αφού σ’ ευχαριστήσω θερμά θα ήθελα να μοιραστείς μαζί μας έναν στίχο από τα ποιήματα σου.

Σε μια εποχή
όπου η ανοχή αγοράζει αντοχές
για να κρατήσει παραπάνω
συνηθίσαμε στους συμβιβασμούς,
στα παζάρια και στις εκπτώσεις,
σε μια εποχή που μοιάζει θάνατος
 αν λίγη ζωή πληρώσεις.


Και εγώ σας ευχαριστώ για την όμορφη κουβέντα μας. Όλα θα πάνε καλά.

3/7/17

O Mάριος Λεβέντης επιστρέφει με νέο έργο στο θέατρο

O Ποιητής και Θεατρικός Συγγραφέας Mάριος Λεβέντης που πρωτοεμφανίστηκε με το θεατρικό έργο "Μωβ με γκρι" το 2015, σε στενό κύκλο και ανοίχτηκε στο ευρύ κοινό την αμέσως επόμενη χρονιά μέσα από την ρομαντική αισιοδοξία του στην ποιητική "Η Δεύτερη Άνοιξη" των Εκδόσεων Γαβριηλίδης, συνεχίζει την συνεργασία του για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά με τον Εκδοτικό Οίκο της Αγίας Ειρήνης στο Μοναστηράκι. Με την θεατρική γνώση, με γραφή λυρική, άμεση και βαθιά κοινωνική επιστρέφει στο Θέατρο με το αινιγματικό έργο "Τελευταία απόστροφος" Το βιβλίο κυκλοφορεί σε πανελλήνια πρώτη τον Ιούνιο του 2017 σε Ελλάδα και Κύπρο.
























Το σημάδι της χαράζεται στα κεντρικά Βιβλιοπωλεία ::

ΙΑΝΟΣ, Σταδίου 24
ΠΟΛΙΤΕΙΑ, Ασκληπιού 1-3
ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ,  Γραβιάς 5
ΕΠΙ ΛΕΞΕΙ, Ακαδημίας 30
ΠΛΕΙΑΔΕΣ, Σπ. Μερκούρη 62
Συμμετέχουν τα PUBLIC CYPRUS

1/6/17

Αγαπημένοι Α.Ε. | Του Μάριου Λεβέντη



Κι ήρθε ο καιρός να μιλήσουμε για την αγάπη. Αυτό το παράξενο που μας καθορίζει για ένα φιλί, ή μια αγκαλιά. Αυτό που μας δένει. Το κοινό μυστικό μεταξύ μας που σιωπώντας μας κατανοεί και μας νοιάζεται. Ό,τι πιο ανθρώπινο μες στους ανθρώπους. Ό,τι πιο αληθινό έχει να πει, οπουδήποτε αλήθεια. Το πιο ηθικό συναίσθημα της καρδιάς μας, με διακριτικότητα, ευγένεια, παραχώρηση, υποχώρηση, συγχώρεση. Και εδώ είναι το ρίσκο της αποστολής: Η συγχώρεση.

Το σπίτι της συγγνώμης, που ανακαινίζεται συνεχώς με νέα ντεκόρ από λάθη, από νέα πατώματα ευκαιρίας, αφού οι καταστάσεις φταίνε. Οι καταστάσεις ξήλωσαν ότι χτίσαμε, ξέβαψαν τα χρώματα στους τοίχους που είχαμε επιλέξει. Και οι καταστάσεις τι είναι εκτός από πρόσχαρες δικαιολογίες; Οι αποστάσεις με τις οποίες αγαπάμε. Δύσκολο πολύ να το παραδεχτούμε. Γιατί καμιά άλλη ενοχή δε μας φέρνει σε τέτοια αμηχανία. Τελευταία, έχει ανέβει πολύ η δημοτικότητα της προφορικής αγάπης. Αγάπη δηλαδή που δεν αποδεικνύεται, δεν επαληθεύεται. Και κάνουμε πρόχειρους απολογισμούς στο μυαλό μας να δούμε γιατί δεν προκύπτει αποτέλεσμα. Ναι, αν κάναμε δημοψήφισμα στον θυμό και την αγάπη, ο πρώτος θα προπορεύονταν φανατικά. Πολύ άβολη έστω και η πιθανότητα του αποτελέσματος.

Καρδιές βουτηγμένες στο δηλητήριο και έχουμε πολύ ψαγμένους λόγους γι αυτό. Και κάπως έτσι χάθηκε η απλότητα και έμεινε εκτός συνόρων ο ρομαντισμός. «Σ’ αγαπώ γιατί δεν γίνεται να ζήσω χωρίς αυτό το δεδομένο ή έστω το ζητούμενο». «Σ’ αγαπώ γιατί εσύ μου έμαθες πώς γίνεται». «Σ’ αγαπώ χωρίς να υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος». Ωραία λόγια άλλης εποχής όμως. Τότε που τα κλειδιά έμεναν απ’ την έξω πλευρά των πραγμάτων. Και μετακομίζαμε σαν έφηβοι ο ένας στο σπίτι του άλλου, κρατώντας μπουκάλια με όλα τα χρώματα κρασιών. Λευκό, ροζέ κόκκινο, σαμπανιζέ. Έφηβοι με κρασί. Να την η ωριμότητα της αγάπης.


Καλύτερα να αφήσουμε τα πείσματα. Δεν είναι μαθημένη έτσι η αγάπη. Καλύτερα να γυρίσουμε πάλι στη δουλειά μας. Αφού μας προσέλαβε πάλι η εποχή. Και πάντα θα δίνει δουλειά και σ’ εμάς και στους άλλους. Τόσο προσωπικό σε καμιά άλλη εταιρεία. Βασικός μισθός χωρίς υπερωρίες. Ότι χρειαζόμαστε για να ζήσουμε: την αγάπη των άλλων και οι άλλοι την αγάπη μας. Να πάρουμε ο καθένας το πιο όμορφο στοιχείο μας και να το δωρίσουμε σ’ αυτούς που αγαπάμε κι ας μην εξοφλήσει κανείς ποτέ, αυτή την επιταγή. Δεν κινδυνεύουμε στις υποχρεώσεις μας αν Αγαπημένοι Α.κόμα Ε.πιμένουμε. Η ομορφότερη σπατάλη που υπογράψαμε ποτέ!

Από τη στήλη "ΔΟΚΙΜΩΝ" - BLOG
Προώθηση: τοβιβλίο.net

3/11/16

Ο Μάριος Λεβέντης μιλά στον Αντώνη Μποσκοΐτη


 Γνωρίστε αυτόν τον νέο ποιητή. Λέγεται Μάριος Λεβέντης, ζει μόνιμα στην Κρήτη κι έχει μια μοναδική ευχέρεια, τόσο στον γραπτό (είτε πρόκειται για ποίηση, είτε για θέατρο), όσο και στον προφορικό λόγο. Η ''Δεύτερη Άνοιξη'' του μόλις κυκλοφόρησε από τον Γαβριηλίδη στην Αθήνα.


 «Μωβ με γκρι» ονομαζόταν το πρώτο θεατρικό έργο που γράψατε στα 18 σας. Τι σηματοδοτεί αυτή η επιλογή δύο ''πένθιμων'' χρωμάτων στον τίτλο;

Ναι, ήταν η  πρώτη δημόσια εμφάνιση της πένας μου. Και μάλιστα ο Θεός τα ταίριαξε τόσο όμορφα μεταξύ τους, ώστε να ξεκινήσω από το θέατρο,  όπως τόσο δυνατά ονειρευόμουν. Και ήρθε το «Μωβ με γκρι». Και κάνω την πρώτη μου εμφάνιση στο θέατρο. Η επιλογή είναι βεβαίως συγκεκριμένη, γιατί στο θέατρο πρέπει να ξέρεις ακριβώς τι θέλεις να δώσεις στο κόσμο. Ο τίτλος του έργου, είναι ερμηνευτικός - αντιθετικός τίτλος. Τα χρώματα στο κείμενο, έχουν κατοχυρώσει τα δικαιώματα ενός δικού μου ορισμού, που σχετίζονται με την εξέλιξη του ήρωα, της ιστορίας του και με το μήνυμα που καλείται να στείλει το έργο. Και εδώ, σε αυτή την περίπτωση, έχουμε θέατρο σε έκδοση, που είναι πραγματικά πολύ δύσκολο. Γιατί ο συγγραφέας είναι μια μεικτή δύναμη, απ’ όλους τους συντελεστές. Δηλαδή, όταν έγραφα το έργο δεν ήμουν μόνο ο συγγραφέας του, ήμουν και ο σκηνοθέτης, ο ενδυματολόγος, ο σκηνογράφος. Είναι τεράστια η ευθύνη. Δεν έχεις περιθώρια να ξεφύγεις, ειδικά ότι υπογράφεις ένα είδος μονολόγου, του λόγιου θεάτρου, που πρέπει να ξεναγήσεις τους αναγνώστες μέσα στα γράμματα, τις παύσεις και τις οξείες και όχι απλώς να αρκεστείς στην εικόνα. Το έργο αυτό αποτέλεσε το αρχίγραμμα μου.

Για ποιο λόγο γράφετε θέατρο, ποίηση; Για ποιο λόγο γράφετε γενικά;

Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιος λόγος.. Δεν το σκέφτομαι έτσι δηλαδή. Γεννήθηκε μαζί μου αυτή η ανάγκη. Η τέχνη γενικότερα,  είναι η αποστολή μου για έναν κόσμο όχι ονειρεμένο, μα λίγο καλύτερο. Να κάνει λίγο,  πως γέρνει από ευαισθησία και ήθος και όχι να επαναπαύεται, απλώς  στην ύπαρξη του. Να ζήσει έντονα, στο κόκκινο όλα τα συναισθήματα. Τώρα πιο συγκεκριμένα το θέατρο είναι για μένα κάτι πολύ ιδιαίτερο.  Είναι η παρηγοριά μου, είναι το δεύτερο σπίτι μου. Τα έργα, οι ρόλοι, τα φώτα, η σκηνή, είναι οι φίλοι μου. Που ξέρουν πολύ καλά ότι τους νοιάζομαι. Είμαι αφοσιωμένος στο θέατρο και σε αυτό που αναλαμβάνω.  Μου δίνει απίστευτη ενέργεια, και μια αθωότητα, που πάντα με ηρεμεί. Θυμάμαι πως ερωτεύτηκα, αμέσως αυτό το πορφυρό, θυμάμαι πως μύριζε το βελούδο, τις αφίσες και το ρεπερτόριο μιας εποχής, που δεν έζησα αλλά τη νοσταλγώ και τη λαχτάρα μου να πιάνω πάντα  πρώτη θέση,  για να μην χάνω ούτε βλέμμα της ερμηνείας.
Πως θα μπορούσα λοιπόν να μην γράψω για το θέατρο; Όλο αυτό είχε μια απίστευτη ορμή. Ήθελα να του αφιερωθώ. Να του χαρίσω κομμάτια μου. Του το χρωστάω. Η ποίηση από την άλλη, είναι η οδός της ψυχής μου, του μυαλού και της καρδιάς μου. Είναι  η λύτρωση μου, η ανάγκη μου η απόλυτη, η δύναμη μου, ο ουρανός μου. Που με έσωσε και με σώζει. Είναι ένας άλλος κόσμος, που μαθαίνεις να αντέχεις την πραγματικότητα, να αντέχεις τον εαυτό σου, τα λάθη και τις υπερβολές, που τελικά καταφέρνεις να τα αγαπήσεις και να ζήσεις μαζί τους. Αυτό είναι φυσικά μια ατέρμονη και ψυχοφθόρα διαδικασία. Όπου κάθε φορά, είναι η πρώτη φορά. Με τις ίδιες συστάσεις και τον ίδιο σεβασμό. Είναι νομίζω, το πιο σημαντικό να σέβεσαι αυτό που κάνεις και τον εαυτό σου.

Συμφωνείτε πως η ποίηση, αν και εκτός της σκέψης, απαιτεί μόνο ένα στυλό κι ένα κομμάτι χαρτί, θεωρείται η ύψιστη των τεχνών;

Μα φυσικά! Με καρδιά και ψυχή σε ετοιμότητα βέβαια. Η ερώτηση είναι αρκετά λεπτή αλλά θα είμαι ειλικρινής. Έχω πάρα πολύ καλές σχέσεις με την σιωπή. Και με τις νότες το ίδιο. Λόγος όμως δεν είναι η προφορά, είναι και η σκέψη. Λόγος πολλές φορές εννοείται η «ψυχή». Δεν ξέρω πως θα ήμασταν χωρίς λέξεις. Ναι, θεωρώ την ποίηση ύψιστη των τεχνών. Με την ποίηση μπορείς να μεταφράσεις το μέσα σου. Είναι ανάγκη όλων μας αυτό. Κάποιοι είναι πρόωροι και κάποιοι καθυστερούν να το καταλάβουν. Σκεφτείτε μόνο, πως σε μια δύσκολη στιγμή, ένας ποιητής μας γλιτώνει και λένε «μα πόσο επίκαιροι και πόσο επίκαιροι;…» Μα είναι αλήθεια, πώς να γίνει. Στον έρωτά ποιήματα, στον πόλεμο ποιήματα, στο δίκιο μας ποιήματα, συνθήματα… Η ίδια η ζωή είναι ένα ποίημα.

Διαθέτετε μία τρομερή ευχέρεια τόσο στον γραπτό, όσο και στον προφορικό λόγο. Πώς το καταφέρνει αυτό ένας άνθρωπος που μόλις βγήκε απ' την εφηβεία;

Σας ευχαριστώ πολύ. Και μέσα στην εφηβεία το ίδιο ίσχυε. Είχα ταχύτατη ωρίμανση που μου την πρόσφερε μια δύσκολη ζωή. Η ζωή είναι μνήμη.

Θα ήθελα να μου πείτε μερικά βιβλία που σας έχουν καθορίσει και γιατί.
Νομίζω ότι η ίδια η γλώσσα μου μ’ έχει καθορίσει. Λατρεύω κάθε τι ελληνικό. Και εδώ μιας και μου δίδεται η ευκαιρία. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ο σημερινός άνθρωπος διεγείρεται τόσο πολύ από το ξενόφερτο. Και γίνονται συχνά πολλά μπάμ. Στην Ελλάδα οι δημιουργοί και οι καλλιτέχνες έχουν μια απίστευτη σεμνότητα. Ίσως αυτή μας κρατάει μέσα.  Έχω ξενυχτήσει διαβάζοντας πολλά θεατρικά και ποιητικές συλλογές. Εκτιμώ πολύ τους «αδικημένους ποιητές» , τα καλά νεοελληνικά έργα. Κωμωδία θα διαβάσω σπάνια. Συνήθως επιλέγω δραματικά έργα. Έχω μεγάλη αδυναμία στον Σαίξπηρ και στο κλασσικό ρεπερτόριο. Και στην ποίηση αγαπώ πολύ τον Γκάτσο και τον Καρυωτάκη. Επίσης θαυμάζω το αρχαίο Ελληνικό δράμα.

Στην ποιητική ''Δεύτερη Άνοιξη'' σας, που κυκλοφόρησε πριν από λίγους μήνες, αναζητάτε απελπισμένα την Αγάπη σε όλες τις μορφές της. Θεωρείτε ότι είναι τόσο δύσκολη η απόκτηση της ώστε να την ''εξορκίζετε'' με ποιήματα; 

Τι να την κάνεις μια ζωή,  χωρίς αγάπη. Είναι πολύ δύσκολη.  Θέλει καθημερινή εξάσκηση, είναι σαν ένα άθλημα: αν το αφήσεις, σε αφήνει... Σ’ ένα δοκίμιο μου είχα γράψει: «Να αγωνίζεσαι να αγαπάς. Ο πιο δύσκολος αγώνας η αγάπη. Δεν δίνει απάντηση. Υπάρχει, καραδοκεί και αγωνιά. Τόσο διακριτική. Η πιο ήσυχη ανάγκη μας και η πιο ασφαλής. Μορφωμένη επιβίωση, αυτό είν’ η αγάπη» Στα ποιήματα γδύνεται η ανάγκη μας, να αγαπήσουμε και ν’ αγαπηθούμε απόλυτα.

Άνθρωποι που ζουν έξω από τα τετριμμένα, με όποιο κόστος, μπορούν να γίνουν μεγάλοι καλλιτέχνες; Πιστεύετε πως αυτός είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο η γραφή σας είναι και τόσο ιδιαίτερη;

Νομίζω ο χρόνος που έχουν να κατανοήσουν τη ζωή. Να την κατανοήσουν ουσιαστικά όμως και να τη ζήσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Είναι μοναδική. Είναι μια συνάντηση. Το κόστος νομίζω  είναι, ότι τους απορροφά αυτό το «δούναι – λαβείν»,  έχοντας στο μυαλό τους, ότι έχουν αναλάβει να κάνουν τη ζωή του κόσμου καλύτερη και ξεχνάνε πίσω τον εαυτό τους. Το έχω βιώσει και ο ίδιος. Ίσως γι αυτό και γιατί δεν μου χαρίστηκε τίποτα, πάντα μόνος έγραφα την δύναμη μου.

 Σας ενοχλεί η υπερπροβολή των ίδιων και των ίδιων, που λέμε, στον τομέα της τέχνης, είτε πρόκειται για λογοτεχνία, είτε για τραγούδι κλπ;

Ναι με ενοχλεί πάρα πολύ. Διότι μ’ αυτόν τρόπο σκοτώνουν την συνέχεια της τέχνης, την απορρίπτουν με τον χειρότερο τρόπο. Λέγοντας τους νέους αντιεμπορικούς και με το μικρό τους γιατί δεν είναι «ονόματα». Αυτό που πρέπει να προβάλλεται, είναι το έργο, όχι το όνομα. «Το τι είμαι και τι θα γίνω», αποδεικνύεται καθαρά με το έργο του καθένα.. Εντάξει υπήρξαν σπουδαίοι ποιητές, με υπέροχο υπόβαθρο, αλλά φτάνει πια. Η ιστορία συνεχίζεται, δεν τελειώνει εκεί το έργο. Είμαστε πάρα πολλοί νέοι και κηδευόμαστε με το χώμα των ήδη περασμένων. Αυτό είναι άδικο και με θίγει. Εγώ ξεκίνησα μόνος, με κενό βιογραφικό και βγήκα στον χώρο, προτού καν μπω στο Πανεπιστήμιο και χτίσω συνεργασίες με ονόματα που θα μπορούσαν να με βοηθήσουν. Μα δεν έγινε. Αυτό τι σημαίνει, ότι το ταλέντο και το πείσμα μου με οδήγησαν στην λογοτεχνία και το θέατρο. Βγήκα μόνος δηλαδή επάνω. Και προσπαθώ να έχω μια αξιόλογη πορεία. Υπήρξαν πολλοί που τους ανέδειξαν κυκλώματα, Medea και δεν ξέρω τι άλλο. Εγώ ήθελα, να δώσω στον κόσμο πράγματα ουσιαστικά, που θα πάνε την ζωή τους ένα βήμα παρακάτω, χωρίς να τους ανεβάζω σε ροζ συννεφάκια.  Γι αυτό με μαλώνω συχνά και είμαι πολύ απαιτητικός από τον εαυτό μου.
Στο τραγούδι τι να συζητήσουμε. Εγώ ένα νταπντουπ, ακούω μονίμως και στίχους καθόλου εμπνευσμένους. Θέλω να πιστεύω πως είναι μια μόδα που ήρθε και θα φύγει. Μα νομίζω πως εδώ συμβαίνει το αντίθετο: Πολλοί νέοι, με άλλα προσόντα εικόνας ίσως και όχι φωνής και αισθητικής. Μπορείς να ξεχάσεις τον Θεοδωράκη, τον Χατζιδάκι; τον Πλέσσα, τον Ξαρχάκο; Όχι…. ποιος να συγκριθεί μαζί τους …; και ο Πάριος με συντροφεύει πολλά δειλινά. Είμαι παλιάς σχολής σ’ αυτά τα γούστα. 

Υπάρχει εμπιστοσύνη σήμερα στους νέους καλλιτέχνες;

Νομίζω ότι κάτι πάει να γίνει. Δεν είμαι σίγουρος αν επρόκειτο για εμπιστοσύνη ή για ένα ρίσκο. Υπάρχει αβεβαιότητα σε κάθε τι νέο. Στο θέατρο γίνονται εξαιρετικά πράγματα από νέους, πολλοί εμπνευσμένους σκηνοθέτες, συναδέλφους και ηθοποιούς. Στην λογοτεχνία νομίζω είναι πιο σφιχτά τα πράγματα. Είμαι για 3η χρονιά στο χώρο και βλέπω ότι υπάρχει πολύ μεγάλο υλικό, αλλά συνήθως θέλει και το κατάλληλο φόντο, αν τα έχεις δουλέψει και τα δυο σου λένε «Προχωράμε!». Αλλά όπως και να ‘χει,  χρειαζόμαστε πολύ το νέο αίμα ιδεών. Πρέπει να το εμπιστευτούν, αξίζει.

Ζείτε μόνιμα στην Κρήτη. Θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα για σας αν ζούσατε στην Αθήνα; Αναφέρομαι σαφώς στην εξέλιξη της πορείας σας.

Δεν το συζητώ καθόλου. Εδώ δεν υπάρχουν τα φώτα της Αθήνας. Είναι πολύ μαζεμένες οι ευκαιρίες και δεν κερδίζεις «μετοχές». Η Αθήνα,  είναι για μένα «Η πόλη της τέχνης» Κρύβω  έναν μεγάλο αθηναϊκό αέρα. Άλλωστε την καριέρα μου ,την ξεκίνησα και την συνεχίζω στην Αθήνα.

Στο ποίημα ''Άγνωστοι καιροί'' μιλάτε για τη ''φτώχεια της εποχής''. Αναρωτιέμαι αν μπορείτε να γίνετε πολύ – πολύ συγκεκριμένος...

Η φράση που επιλέξατε είναι από ένα άκρως ερωτικό ποίημα, ανεκπλήρωτου όμως, έρωτος. Και πόσα δεν κάνουμε, για έναν αυθεντικό έρωτα; Που είναι πιο πολλές οι πληγές του, απ’ τα φιλιά του;  Η εποχή μας είναι σκληρή, αναιδής και θεατρίνα. Είναι οικτρά φτωχή σε συναισθήματα. Ο αφηγητής στο ποίημα, εκφράζει την θυσία και συνάμα το κενό που νοιώθει, για να κατορθώσει να αισθανθεί, αυτό που πόθησε. Σήμερα έχουμε παραιτηθεί, δε θέλουμε μάλλον να νοιώσουμε ο ένας τον άλλο.

 Η ποίηση σας θυμίζει, κατά υποκειμενική εκτίμηση, τη στιχουργική ενός Γκάτσου. Έχει ''περάσει'' το τραγούδι στα ποιήματα σας;
Είμαι μεγάλη η τιμή μου, να με συγκρίνετε με έναν σπουδαίο άνθρωπο και ποιητή όπως υπήρξε ο Νίκος Γκάτσος. Ναι, έχει περάσει. Γράφω και παραδοσιακά κι αυτό έχει μιαν άλλη γλύκα από την μοντέρνα ποίηση. Στη συλλογή υπάρχουν πάρα πολλά ποιήματα, που θα μπορούσαν να γίνουν τραγούδια.

 Στο ''Φεγγαριού τραγούδια'' λέτε ''αλήτης έφηβος γυρνώ''. Η ''αλητεία'' έχει νόημα και παύει να’ ναι καταδικαστέα μόνο μέσω της αναζήτησης της αγάπης;

Εδώ βέβαια μιλάω για την αλητεία της καρδιάς, απέναντι στην λογική. Την δύσκολη σύγκρουση και τον συμβιβασμό ή καλύτερα την αποδοχή.. Εδώ συμβαίνει για τις ανάγκες της έμπνευσης ή την αίσθηση της στιγμής που το έγραψα. Έφηβοι είμαστε συνήθως πιο επαναστατικοί.  Όχι μόνον, Η αλητεία έχει νόημα και είναι καλό να υπάρχει, όπως και τα πάθη μας. Αρκεί να ξέρεις που σταματάς. Το ποίημα αυτό, είναι ένα απ’ τα τραγούδια της «άνοιξης…»

Περιγράψτε μου ένα 24ωρο από τη ζωή σας, από την ώρα που ανοίγετε τα μάτια σας μέχρι την ώρα που θα πέσετε για ύπνο ενδεχομένως κουρασμένος.

Εντάξει υπάρχουν κάποια βασικά πράγματα που γίνονται, αλλά γενικά είμαι απρόβλεπτος, όπως η ζωή. Δεν μου αρέσουν  τα προγραμματισμένα. Η ζωή με πάει μόνη της. Το λιμάνι μου είναι το γραφείο μου, όπου με βρίσκουν οι περισσότερες ώρες της ημέρας. Παρέα με το άρωμα του καφέ ή του ποτού που ανεβαίνει προς τα πάνω. Και οι στάχτες του απολογισμού στον εαυτό μου. Δουλεύω σκληρά με την ψυχή μου και με τις αντοχές μου. Και πριν καλά – καλά κοιτάξω το παράθυρο, έχει κιόλας νυχτώσει. Κι εκείνη την ώρα,  κλείνω συνήθως ραντεβού με την έμπνευση. Τα λέμε μέχρι τα ξημερώματα…

''Ποίημα στο Θεό'' λέγεται ένα άλλο ποίημα σας. Υπάρχει έντονη ανάγκη, πιστεύετε, για την παρουσία ενός Θεού στη ζωή των ανθρώπων;


Υπάρχουν πολλές απόψεις, πολλές διαφορές, όπως και υπερβολές, γύρω από το θέμα της Πίστης μας στο Θεό. Εγώ είμαι άνθρωπος που πιστεύω πολύ. Απόλυτα και χωρίς ανασφάλεια. Και προσπαθώ να το φανερώνω και στις διαπροσωπικές μου σχέσεις και στο έργο μου. «Η Δεύτερη Άνοιξη» είναι εκείνο το φως που είδα όταν άνοιξα πρώτη φορά τα μάτια μου. Αυτό δεν είναι πίστη βαθιά; Ότι δεν φοβάμαι τον θάνατο; Εγώ δεν ξέρω αν μπορούσα να ζήσω χωρίς ταυτότητα. Και θέλω ένα κόσμο να πιστεύει. Με τον τρόπο του. Όμως τα δέχομαι όλα, γιατί αυτά είναι πολύ προσωπικά θέματα. Από κει και πέρα  η πίστη μπορεί να σου φανερώσει τα λάθη σου… Ένας άνθρωπος που αρνείται συστηματικά, είναι οφθαλμοφανές ότι φοβάται τον εαυτό του. Ναι, ο κόσμος θα ήταν καλύτερος γιατί η πίστη, σου προσδίδει κι ένα κάποιο μέτρο κι ενοχές, που μπορούν να αποδειχτούν ευεργετικές. Εγώ προσεύχομαι και ελπίζω για μια γεμάτη ζωή, με τ’ όνειρο να περιμένει πάντα, να με πάρει από το χέρι…

1/11/16

Ο ποιητής Μάριος Λεβέντης, συνυπογράφει στο "Καλλιτεχνικό Ημερολόγιο 2017" του βιβλίου.net


Μια  σπουδαία συνύπαρξη αποτελούμενη από  103 λογοτέχνες και 34 εικαστικούς  - φωτογράφους να  συνυπογράφουν το «ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2017».
103 λογοτέχνες και 34 εικαστικοί και φωτογράφοι συνδιαλέγονται μέσα στις εβδομάδες του χρόνου. Η έμπνευση εικαστικών και ποιητών, πεζογράφων και φωτογράφων γυρίζει το χρόνο κάθε Δευτέρα, αλλάζει σελίδες κάθε εβδομάδα δημιουργώντας ακόμα ένα συλλεκτικό έργο, ένα δώρο στον εαυτό μας και στους οικείους μας.

Διαβάστε εδώ το συλλογικό έργο (Μάριος Λεβέντης, σελ. 47)

26/7/16

ΜΑΡΙΟΣ ΛΕΒΕΝΤΗΣ: «Η ποίηση δεν βρέθηκε ποτέ αδύναμη»

Από τη δισέλιδη δήλωση του Μάριου Λεβέντη, με τίτλο «Η ποίηση δεν βρέθηκε ποτέ αδύναμη!», που αφορά στο ποιητικό του έργο «Η Δεύτερη Άνοιξη» (Γαβριηλίδης 2/2016).

Η δήλωση κυκλοφόρησε στα λογοτεχνικά μέσα τον Σεπτέμβριο του 2016, με σχετικό δελτίο Τύπου:
Η ποιητική συλλογή του Μάριου Λεβέντη, Με τίτλο «Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΟΙΞΗ» κυκλοφορεί απ’ τις Εκδόσεις ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ.

Ύστερα απ’ τη σύντομη, μα άκρως επιτυχημένη καλλιτεχνικά -και όχι μόνο- περιοδεία παρουσίασης της σε Ηράκλειο και Αθήνα, καθώς και τις εξαιρετικές κριτικές, που έλαβε από κριτικούς, λογοτεχνικούς μελετητές και αναγνώστες, «Η Δεύτερη άνοιξη» συνεχίζει να σκορπά το φως της, σε όλη την Ελλάδα.

Σημειώνεται ότι μέχρι στιγμής, είναι το μόνο κείμενο – δήλωση που καταθέτει δημόσια και ο ίδιος τονίζει με τον δικό του τρόπο: «….Έχουμε δικαίωμα ανοιχτό να παραμένουμε ρομαντικοί και ονειροπόλοι…»

28/6/16

Η Δεύτερη Άνοιξη του Μάριου Λεβέντη κυκλοφορεί απ' τις Εκδόσεις Γαβριηλίδης

"Η ρομαντική αισιοδοξία του Μάριου Λεβέντη" 
ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΧΛΩΠΤΣΙΟΥΔΗ


Σε μία εποχή ανασφάλειας και κατήφειας, η αισιοδοξία στην ποίηση έχει περιοριστεί στο ελάχιστο. Και είναι ιδιαίτερα παρήγορο ότι νέοι άνθρωποι, πρωτοεμφανιζόμενοι ποιητές, βλέπουν τη ζωή μία ισχυρή δόση αισιοδοξίας παρά τις δυσκολίες και τις απογοητεύσεις. Ένα τέτοιο συναίσθημα αφήνει και η ποιητική συλλογή του πρωτοεμφανιζόμενου Μάριου Λεβέντη,  «η δεύτερη άνοιξη» (Γαβριηλίδης, 2016).

Η ποίηση του Λεβέντη γοητεύει τον αναγνώστη/ακροατή με τον αυθορμητισμό της, καθώς σκοινοβατεί πάνω σε μία ειλικρινή εκμυστηρευτική στιχουργική και αναπτύσσεται σε ένα ελεγειακό κάδρο. Αναντίρρητα, το φυσιολατρικό στοιχείο αποτελεί πυρηνικό στοιχείο στην ποίηση του Λεβέντη. Όπως παρατηρήσαμε στην "ποίηση της περιφέρειας" το φυσικό στοιχείο αποκαλύπτεται στιχουργικά ως ένα εσωτερικευμένο στοιχείο, ως μία βιωματική επαφή του ποιητή με το περιβάλλον σε ένα πλουραλιστικό επίπεδο, κι όχι ως μία ψευδαίσθηση ή ανάγκη που καταγράφεται στην αστική ποίηση.
Ο Μάριος Λεβέντης αξιοποιεί όλο σχεδόν το οπλοστάσιο των λογοτεχνικών σχημάτων. Παρομοιώσεις (η παράσταση), αλληγορίες (η πόλη της ψυχής, σ’ ουρανό, επιείκεια, πατρίδα από γαλήνη, caelum) και μεταφορές (σπίρτο δροσιάς, λύτρωση, στο αδιέξοδο μιας αναζήτησης, το περίσσευμα, η μαρκίζα του ουρανού, αναχωρητής του πόθου, καταγράφοντας τις εποχές, υπόγεια της καρδιάς) όλα λειτουργούν ως οπλίζουν τη στατικότητα της ποίησης του Λεβέντη. Οι επαναλήψεις προσδίδουν μία οπτική σταθερότητα στην ποιητική του, που ισορροπείται από την εικονοπλαστική κινητικότητα ή το στιχουργικό ρυθμό του (στο "αν" των σκέψεων, δάκρυα των καιρών, να ‘ταν αλλιώς πανσέληνος, εσύ για μένα, ανθισμένες αμυγδαλιές, στο αδιέξοδο μιας αναζήτησης, να ‘ταν να ‘ρθει, Αν, ομερτά, τα αδίδακτα).

Οι συχνές υποθετικές προτάσεις (άγνωστοι καιροί, στο "αν" των σκέψεων, Αν) και οι υποτακτικές (να ‘ταν να ‘ρθει, των ερώτων, το περίσσευμα) αποτελούν το δομικό υλικό της αγωνίας για το μέλλον κι ενός αισθήματος αμφιβολίας. Άλλωστε, η αβεβαιότητα αποτελεί κομβικό σημείο της ποιητικής του (να ‘ταν να ‘ρθει, caelum) στον άγνωστο δρόμο της ζωής που ανοίγεται μπροστά στο νεαρό δημιουργό (άγνωστοι καιροί, πατρίδα από γαλήνη, οι πέρα δρόμοι), όπως ακριβώς και η υπαρξιακή αγωνία για τα νεανικά όνειρα (ήρθε ο καιρός, τέσσερις εποχές, δάκρυα των καιρών, έμπνευσης δημιούργημα, δάκρυσαν οι αφορμές) και την ηλικία μπροστά στο ταξίδι της ζωής (εφηβεία ενηλίκων, διαπίστωση).
Ας σημειώσουμε ότι το ταξίδι στην ποιητική του Λεβέντη συνδέεται με την ελευθερία (βράχος θαλασσοδαρμένος, των αετών, ζωγραφισμένα πλοία), ενώ άλλοτε ο ίδιος ο έρωτας αποκτά τα χαρακτηριστικά ενός ταξιδιού (χειλιών γεφύρια, θλίψη της ουδού…, άδεια χαρτιά).
Η εκφραστική του πέρα από τον -ηλικιακά ερμηνεύσιμο- εγωκεντρισμό ισορροπεί σε πεζολογικά χαρακτηριστικά και μία πλούσια γραφή, που αντιστέκεται στην ποιητική λιτότητα με την ευθύτητά της και την άμεση πρόσληψή της από τον αναγνώστη/ακροατή στο πλαίσιο του εξομολογητικού μονολόγου. Αν και θα αντιτείναμε την υιοθέτηση ενός λιτού ύφους, εντούτοις ο εκμυστηρευτικός χαρακτήρας και ο εγωκεντρισμός τούτος θεμελιώνονται σε έναν ιδιαίτερο "αυθορμητισμό" που υποστηρίζεται από την προφορικότητα και τις επαυξημένες προτάσεις. Παρά όμως την αυτοαναφορικότητα -που δύσκολα ξεφεύγει από τη μονοτονία της μονοπροσωπίας- διάχυτη είναι και η ευαισθησία και η ρομαντική διάθεση με την οποία ο δημιουργός αντιμετωπίζει τον έρωτα και τη ζωή.
Μία ιδιαίτερη αισιοδοξία σπαρμένη σε μία λυρική εικονοπλασία, αναδύεται από τη στιχουργική του Λεβέντη. Είναι ο νεανικός οπτιμισμός που φύεται ακόμα και στην απογοήτευση, καθώς αισθητοποιείται με τη φυσιολατρική εικαστική του (ανθισμένες αμυγδαλιές, ζωγραφισμένα πλοία, δάκρυα των καιρών, ρόδινη λύπη). Χαρακτηριστικό είναι ότι ακόμα και η συχνή παρουσία δακρύων (μπλουζ δακρύων, τα δάκρυα λόγια, δάκρυα των καιρών, έμπνευσης δημιούργημα, δάκρυσαν οι αφορμές, των ερώτων, εμείς, η άλλη διαδρομή, η πόλη της ψυχής, τέχνη αντίστασης, άσπρα-μαύρο) δε μειώνει καθόλου την νεανική αισιοδοξία παρά τις όποιες αντιξιότητες.
Η αυτοαναφορικότητα προσπαθεί να ισορροπήσει με την εισαγωγή ενός β΄ ενικού προσώπου που διαμορφώνει ένα ψευδοδιαλογικό ύφος (χωρίς εμάς, ο ενεστώτας, ρόδινη λύπη, χειλιών γεφύρια, δύναμη περίσσιο, άγνωστοι καιροί, ομολογία παραπόνου, συγχώρηση, ωριμότητα των ανθρώπων, ομερτά, πράξη έρωτα) δικαιολογώντας τον χαρακτηρισμό περί εξομολογητικής ποίησης. Οι ερωτήσεις, επιπλέον, προσφέροντας θεατρικότητα ενισχύουν το ψευδοδιαλογικό ύφος (ενθύμιον, δικαίωμα των μόνων, ο νόμος τ’ ανθρώπου, δάκρυα των καιρών, επιείκεια). Βέβαια δεν απουσιάζει ούτε το α΄ ή το β΄ πληθυντικό πρόσωπο, που εκφράζουν μία συλλογική συνείδηση.
Εξάλλου, στις μέσης ή μεγάλης έκτασης συνθέσεις του, ο ποιητής δεν παραλείπει να αναφερθεί στα προβλήματα της εποχής και στην κοινωνία είτε άμεσα είτε ως ενσωματωμένες παραστάσεις (του σήμερα εποχή, τα επίκαιρα, επιείκεια, η άλλη διαδρομή, caelum, τα απόλυτα, η πόλη της ψυχής, α καπέλα, άσπρο-μαύρο). Ωστόσο, κυρίαρχο θέμα της ποιητικής του είναι ο έρωτας. Άλλοτε υιοθετεί το ύφος της ερωτικής εξομολόγησης (των ερώτων, σπίρτο δροσιάς, ομολογία παραπόνου, στο αδιέξοδο μιας αναζήτησης, Αν, τράπεζα καρδιά)· ενίοτε ο έρωτας εκτίθεται ως μια υπαρξιακή αγωνία (υπόγεια της καρδιάς, ηδονές καταφύγια, παρτίδα) όπως και η αγάπη (ενθύμιον). Άλλες φορές διατηρεί δογματικά/θρησκευτικά χαρακτηριστικά ωσάν ιερά πάθη ή μία προσευχή (σ’ ουρανό, εσύ για μένα, πράξη έρωτα, θλίψη της ουδού…, ο νόμος τ’ ανθρώπου).
Η αδυναμία του ποιητή στο νυχτερινό τοπίο συνδέεται τόσο με τον ερωτικό χαρακτήρα των περισσότερων συνθέσεων όσο και με τη ρομαντική διάθεση. Ας μη λησμονούμε πως η ερωτική θεματική, όπως τη διαχειρίζεται ο νέος δημιουργός, συντελεί καταλυτικά και στη διάχυση της νεανικής αισιοδοξίας. Άστρα (caelum, η μαρκίζα του ουρανού), φεγγάρι (υπόγεια της καρδιάς, ομερτά, ρόδινη λύπη, να ‘ταν να ‘ρθει, τυφλός χωρίς φιλί) και η ίδια η νύχτα (πράξη έρωτα, έμπνευσης δημιούργημα, να ‘ταν αλλιώς πανσέληνος, ωριμότητα των ανθρώπων, φεγγαριού τραγούδια, επιμένουσα εποχή) διαμορφώνουν το ρομαντικό τοπίο της ποιητικής εικαστικής του.
Επιλογικά, ο ρομαντισμός όπως αναδύεται μέσα από το ερωτικό περιεχόμενο και τη φυσιολατρική εικαστική του Λεβέντη συμβάλλουν καταλυτικά σε έναν ποιητικό οπτιμισμό. Και είναι αλήθεια ότι η απαισιοδοξία όσο και να αποτελεί μία ποιητική αποκρυστάλλωση του κυρίαρχου κοινωνική συναισθήματος, δεν παύει να λειτουργεί μονότονα. Έχουμε ανάγκη και από μία ποίηση που να ατενίζει με αισιοδοξία το μέλλον όπως τούτο οράται μέσα από τα μάτια των νεώτερων ποιητών.

 Δήμος Χλωπτσιούδης

15/4/16

Η Δεύτερη Άνοιξη του Μάριου Λεβέντη σε περιοδεία

  Δ ε λ τ ί ο    Τ ύ π ο υ 

Η νέα ποιητική συλλογή του Μάριου Λεβέντη με τίτλο «Η Δεύτερη Άνοιξη» που κυκλοφόρησε,  πρόσφατα απ’ τις Εκδόσεις Γαβριηλίδης, ξεκινά την εαρινή περιοδεία της, με προγραμματισμένες παραστάσεις, σε Ηράκλειο Κρήτης και Αθήνα.
Μια παρουσίαση – σε μια σόλο παράσταση...
Την καλλιτεχνική επιμέλεια και τα κείμενα, υπογράφει ο ίδιος  ο ποιητής, ο οποίος θα ερμηνεύσει και το ποιητικό του έργο.

Την παράσταση του Ηρακλείου, πλαισιώνει πρωτότυπη μουσική με συνοδεία πιάνου, που σημαίνει με τις νότες του, ένα ρομαντικό ραντεβού με τη ποίηση του Μάριου Λεβέντη και την αλήθεια της, ενώ στην παράσταση της Αθήνας, σκοπός είναι  να δημιουργηθεί, μια συναισθηματική ατμόσφαιρα, με μόνο όπλο την «τέχνη του λόγου»

Η παράσταση στην  Κρήτη, τίθεται υπό την αιγίδα του Δήμου Ηρακλείου και της πρωτεύουσας υπ’ αυτήν των Εκδόσεων Γαβριηλίδης.
Ο Μάριος Λεβέντης θα συνομιλήσει με κοινό των πόλεων και θα αφιερώσει τα βιβλία του.

Το φυλλάδιο της καλλιτεχνικής πρότασης
Πρόγραμμα περιοδείας:
22/04/2016, Ηράκλειο, Πολύκεντρο Νεολαίας
21/05/2015, Αθήνα, Poems nCrimes